Güle Güle Ülkü Aker, Biz Meydanlarda Yine Senin Şarkılarını Söyleyeceğiz

Daha dün gece, 8 Mart Dünya Emekçi Kadınlar Günü kapsamında Çeşme Meydanı’nda ÇEKADDER Kültür Korosu’nun kadınlarıyla hep birlikte “Sana Ne Kime Ne” şarkısını bağıra bağıra söylemiştik. 

Onun aramızdan ayrıldığından habersiz…

O an meydanda yükselen o güçlü sözlerin sahibinin, yalnızca birkaç saat sonra aramızdan ayrılacağını kim bilebilirdi?

9 Mart sabahı, o güçlü kalem sessizliğe büründü. Ülkü Aker, tam da kendisinden beklenecek o vakur tavırla, sanki “Tek Başına” kalmayı seçer gibi aramızdan ayrıldı.

Bir gün önce tüm ülkede şarkılarıyla kadınlara “dik durun” diyen bir kadın, ertesi gün o şarkıları bize miras bırakıp sonsuzluğa yürüdü. Sanki gitmeden önce herkesin o şarkıyı bir kez daha hep bir ağızdan, bağıra bağıra söylemesini istedi. Sanki “Ben gidiyorum ama sözlerim hep sizinle kalacak” dedi.

O sadece bir söz yazarı değildi.

Şehirli insanın yalnızlığını, bir fincan kahvenin hatırını, “boşvere boşvere” yaşamamanın ağırlığını en iyi bilen dert ortağımızdı. Ferdi Özbeğen’in o içimize işleyen piyanosunun arkasındaki gizli ruhtu. Bizim en gizli yaralarımızı Fransızca ya da Yunanca melodilerin üzerine öyle bir nakşetti ki, o yabancı ezgiler bu toprakların en yerli, en bizden duygularına dönüştü.

Ama hayat, yazdığı o zarif şarkılar kadar nazik davranmadı ona. Kendi hayatında kurduğu son hayal, Bodrum’da bir durakta filizlenen o “geç gelen aşk”, maalesef en acı şarkısından bile daha karanlık bir sonla bitti. Hayatını adadığı o sevgi sözcüklerinin karşılığında şiddeti ve hayal kırıklığını gördü. Ancak o, tıpkı Ajda Pekkan’ın sesinde devleşen o şarkıdaki gibi, yaşadığı tüm acılara rağmen kimseye boyun eğmedi. “Beni bir banka olarak gördü” derken bile sesindeki o asil kırgınlık kalplere bir yumru gibi oturdu.

Ülkü Aker…

Sen bize “Son Verdim Kalbimin İşine” dedirttin, “Kim Arar Seni” diye sordurttun. Ama şimdi biz seni nasıl aramayalım? Kalemin sustu belki ama o kadınların korosu sonsuza dek senin mısralarını söylemeye devam edecek.

Ruhun şad olsun, “Tek Başına” devleşen büyük usta… Biz her 8 Mart’ta, her şeye rağmen yine “Sana Ne Kime Ne” diyerek senin şarkını söyleyeceğiz.

Bu şarkı sadece bir eser değil; Ülkü Aker’in kendi ruhunu, gururunu ve o asil yalnızlığını notalara döktüğü bir ömürlük vesikadır.

Gelin, Ayten Alpman’ın o puslu sesiyle devleşen, her dinlediğimizde boğazımızda bir düğüm bırakan bu efsanenin hikâyesine Ülkü Aker’in penceresinden bakalım.

Şarkının aslı, İtalyan diva Milva’nın seslendirdiği “Da Troppo Tempo”dur. 1973 yılında Sanremo Müzik Festivali’nde seslendirilmiş hüzünlü bir melodidir. Ancak Ülkü Aker o melodiyi aldığında yalnızca kelimeleri Türkçeye çevirmedi; ona bu toprakların vakur, dertli ama kimseye eyvallahı olmayan kadın ruhunu üfledi.

Ülkü Aker bu sözleri yazdığında aslında bir kadının en büyük savaşını anlatıyordu: Kendisiyle kalabilme cesaretini.

“Hayatta her şey olabilir; insan her şeyini kaybedebilir ama onurunu ve o ‘tek başına’ durabilme gücünü kaybetmemeli.”

Bu felsefeyle kâğıda dökülen dizeler, Ayten Alpman’ın sesiyle buluştuğunda Türk müzik tarihinin en güçlü şarkılarından birine dönüştü. İlginçtir ki şarkı ilk çıktığında büyük ilgi görmemişti. Ancak 1974 Kıbrıs Barış Harekâtı döneminde bekleyenlerin, özleyenlerin ve “tek başına” kalanların sığınağı olunca bir gecede tüm ülkenin marşı haline geldi.

Ülkü Aker’in trajedisi de tam burada gizliydi. Yazdığı her satırı aslında iliklerine kadar yaşıyordu. “Ellerim böyle boş mu kalacaktı?” derken kalabalıklar içinde hissettiği o derin yalnızlığı anlatıyordu.

Bodrum’daki son yıllarında, o hüzünlü evlilik denemesinde ve ardından gelen sessizlikte aslında hep o şarkının içindeydi. Kalabalık bir koronun en önünde duran ama kalbiyle hep en arkada, o sessiz köşede oturan kadındı.

“Sevmek yetmiyormuş demek ki…” diye başlayan o sitem, aslında Ülkü Aker’in hayata karşı duruşuydu. Sevginin yetmediği yerde gururun devreye girmesi gerektiğini savundu.

Ülkü Aker bugün son kez “Tek Başına” bir yolculuğa çıktı.

Ruhun şad olsun Ülkü Aker…

Biz senin şarkılarınla “tek başına” dimdik durarak ama hep beraber “Sana Ne, Kime Ne?”yi meydanlarda bağıra bağıra söylemeye devam edeceğiz.